Jest sprawą oczywistą, że woda jest nie tylko ważnym surowcem przemysłowym, ale przede wszystkim środkiem spożywczym. Z uwagi na ten fakt produkcja i dostawa wody dla tysięcy ludzi jest zadaniem wymagającym dużej odpowiedzialności. W ciągu kilku ostatnich dziesięcioleci zmieniały się i wciąż zmieniają metody pozyskiwania i uzdatniania wody jak również materiały, z których wytwarza się urządzenia wykorzystywane w procesie produkcji i dostawy wody pitnej. Każdy dostawca wody pragnie, aby dostarczana przez niego woda była smaczna i wolna od wszelkich zanieczyszczeń (chemicznych i bio­lo­gicznych) mogących być zagrożeniem dla zdrowia.

:: Stacja Uzdatniania Wody "Zasole"

Stacja posiada ujęcie wody infiltracyjnej rzeki Soły za pomocą 13 studni kopano-wierconych, o głębokości od 10 do 13 m i miąższości warstwy wodonośnej 5-7 m, w której występują żwiry z otoczkami (utwory czwartorzędowe). Wydajność stacji wynosi: średnio 9 tys. m3/d i maksymalnie 11 tys. m3/d.

Proces uzdatniania wody ogranicza się do filtracji na filtrach pośpiesznych - otwartych oraz dezynfekcji. Od uruchomienia ujęcia w 1963 do 1994 roku do dezynfekcji wody uzdatnionej używano chloru gazowego w dawkach od 0,3 do 0,6 g Cl2/m3, który był dozowany chloratorem C7 z butli o pojemności 50 kg.

Długoletnie badania i obserwacje naukowe prowadzone w USA i Europie wykazały, że chlor gazowy stosowany w technologii uzdatniania wody do picia jest szkodliwy dla zdrowia i środowiska naturalnego. Stwierdzono, że głównym zagrożeniem są trójchlorometany (THM) oraz inne chlorowce organiczne, które powstają w procesach wstępnego lub wtórnego chlorowania wody w większości zakładów wodociągowych. Powyższe odkrycia naukowe spowodowały rozwój innych, alternatywnych technologii i urządzeń do dezynfekcji wody do picia.

W latach 40-tych w USA a w Europie w latach 50-tych rozpoczęto stosowania dwutlenku chloru ClO2 jako alternatywy dla chloru do wstępnego utleniania oraz dezynfekcji wody. Alternatywą dla chloru, stały się również promienie ultrafioletowe wytwarzane w lampach UV jako proces całkowicie fizyczny.

Długoletnie badania i obserwacje naukowe prowadzone w USA i Europie wykazały, że chlor gazowy stosowany w technologii uzdatniania wody do picia jest szkodliwy dla zdrowia i środowiska naturalnego. Stwierdzono, że głównym zagrożeniem są trójchlorometany (THM) oraz inne chlorowce organiczne, które powstają w procesach wstępnego lub wtórnego chlorowania wody w większości zakładów wodociągowych. Powyższe odkrycia naukowe spowodowały rozwój innych, alternatywnych technologii i urządzeń do dezynfekcji wody do picia.

W latach 40-tych w USA a w Europie w latach 50-tych rozpoczęto stosowania dwutlenku chloru ClO2 jako alternatywy dla chloru do wstępnego utleniania oraz dezynfekcji wody. Alternatywą dla chloru stały się również promienie ultrafioletowe wytwarzane w lampach UV jako proces całkowicie fizyczny.

W dniu 12.08.1999 r. w PWiK w Oświęcimiu uruchomiono instalację do dozowania preparatu Clarofos 124 do wody pitnej. Preparat Clarofos 124 zastosowano w celu zabezpieczenia rurociągów magistralnych wody przed nadmiernymi postępami korozji, a w efekcie polepszenia jakości wody pitnej. Po przeprowadzeniu licznych prób testowych przez laboratorium zakładowe, 25.02.2004 r. Zarząd Spółki postanowił zastąpić preparat fosforanowy Clarofos 124 preparatem fosforanowym SeaQuest.


Początek strony